Το κρυμμένο μυστικό του Ελληνικού Αλφάβητου και του σύμπαντος

Αρχικός τίτλος: ΤΟ ΥΠΟΛΑΝΘΑΝΟΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ Ή ΠΕΡΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

Συγγραφέας: ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ
Μεταγραφή στα Νεοελληνικά: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΝΙΚΗΦΟΡΑΚΗ
ISBN: 978-618-5500-77-1, Σελίδες: 232, Σχήμα: 14Χ20,5

Ο συγγραφέας Αντώνιος Χαλάς, κατά την εποχή του μεσοπολέμου, μια εποχή που η τεχνολογία του ανθρώπου καλπάζει αχαλίνωτη προς όλο και μεγαλύτερα ύψη, διαπιστώνει την απομάκρυνση του ανθρώπου από τις πνευματικές επιδιώξεις και την όλο και μεγαλύτερη ενασχόλησή του με υλιστικά αγαθά και ιδανικά, που συνήθως φέρνουν μόνο δυστυχία και αποξένωση. Διαπιστώνει τη σύγχυση των Ελλήνων της εποχής του, οι οποίοι στρέφονται προς την Ευρώπη για σπουδές, αλλά επιστρέφοντας το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι η γλωσσομάθειά τους και όχι η βαθύτερη γνώση της αλήθειας, που μόνο το «Φως» προσφέρει. Αντιπαραβάλλει την αλήθεια και το φως που αποπνέει η φιλοσοφία του θεϊκού Πλάτωνα, με τη στεγνή και στείρα ανάλυση του Μαρξ Νορντάου, για παράδειγμα, που σπεύδει να μας απομακρύνει από «τα κατά συνθήκη ψεύδη», χωρίς πρώτα ο ίδιος να έχει αφαιρέσει το πέπλο της άγνοιας που καλύπτει το μάτι της ψυχής του.

Διαχωρίζει το «Κάτω» από το «Άνω», δηλαδή τον υλικό κόσμο του σώματος ΚΑΤΩ στη γη, από τον πνευματικό κόσμο της ψυχής που βρίσκεται ΑΝΩ στους ουρανούς, τον κόσμο του «ορατού» από τον κόσμο του «αόρατου», όπως τους χαρακτηρίζει. Στηλιτεύει τις συνέπειες που επέφερε η Αρχή της Εξέλιξης, όταν επεκτάθηκε από τον χώρο της βιολογίας στον οποίο την ανακάλυψε ο Δαρβίνος και εφαρμόστηκε σχεδόν σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Διαπιστώνει την έκπτωση στη σκέψη των πανεπιστημιακών καθηγητών και των ακαδημαϊκών, οι οποίοι προς χάριν του στεγνού υλισμού εγκατέλειψαν κάθε πνευματική επιδίωξη. Απομακρύνθηκαν από «το φως», το οποίο δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να δει τον αόρατο πνευματικό κόσμο που τον περιβάλλει, με αποτέλεσμα το «μάτι της ψυχής» του ανθρώπου να αδυνατεί να διακρίνει την αλήθεια, μέσα από την ομίχλη των υλικών επι­διώ­ξεων. Δεν βλέπει καμία εξέλιξη σε μια επιστήμη η οποία απομακρύνεται από τις αξίες και τα χρηστά ήθη των πλατωνικών και χριστιανικών δοξασιών, και επιμένει να θεωρεί τον άνθρωπο μια «εξέλιξη» του πιθήκου ή του ουρακοτάγκου.

Με το ίδιο πνεύμα διερευνά και το Ελληνικό Αλφάβητο, το οποίο αρνείται ότι πρόκειται για εξέλιξη των εικονογραφικών γλωσσών (ιερογλυφικών και κάποιων ειδών γραφής των Ινδιάνων), αλλά θεωρεί ότι παραδόθηκε στον άνθρωπο από τον Θεό. Βλέπει στο Ελληνικό Αλφάβητο κρυμμένα μηνύματα και διαστάσεις που αποκαλύπτουν βαθύτερα νοήματα και σύνδεση με τον αόρατο κόσμο. Και φυσικά δεν μπορεί να δεχθεί ότι τέτοιου είδους μηνύματα μπορεί να προέκυψαν από την «εξέλιξη» της εικονογραφικής γλώσσας. […]

Ο Αντώνιος Χαλάς ανατέμνει τη δομή του Ελληνικού Αλφάβητου και οι διαπιστώσεις του μας φανερώνουν έναν άλλο κόσμο, ο οποίος συμφωνεί με την εξέλιξη των ιδεών του Πλάτωνα στην αρχαιότητα, και του χριστιανισμού κατά τον Μεσαίωνα και στην εποχή μετά από αυτόν. Οι σκέψεις τού συγγραφέα εστιάζονται στην αυξανόμενη επίδραση του μηχανιστικού πολιτισμού, ο οποίος είχε αρχίσει τότε να κερδίζει τη μάχη με τον πνευματισμό. Και οι δύο κοσμοθεωρίες έθεσαν τα θεμέλιά τους στο δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα —ταυτοχρόνως θα λέγαμε— και ενώ το μηχανιστικό παράδειγμα κέρδιζε έδαφος με την αλματώδη αύξηση του βιομηχανικού πολιτισμού και της βελτίωσης ζωής που πρέσβευε, ο πνευματισμός προσπαθούσε να εδραιώσει την άποψη ότι η μεταφυσική και οι περί ψυχής και πνεύματος απόψεις δεν καταργούνταν από τις τεχνολογικές εξελίξεις. […]

Ο συγγραφέας αναγνωρίζει την άνοδο του υλισμού και της μηχανοκρατίας αλλά σε αυτήν αντιπαραβάλλει τις διαχρονικές, δοκιμασμένες και ελκυστικές απόψεις του Πλάτωνα, οι οποίες (μέσω του χριστιανισμού) διατηρούνται ζωντανές επί 2.500 χρόνια, ενώ οι ρηχές και επιπόλαιες «καινοτομίες» του υλισμού μετά βίας αριθμούν εκατό χρόνια ζωής. Αφιερώνει το πρώτο μισό του βιβλίου για να στηρίξει την ανάγκη για την κατανόηση της μεταφυσικής πλευράς της ζωής, η οποία καλύπτει ένα εξίσου σημαντικό μέρος της ψυχής του ανθρώπου. Ο υλισμός, κυνικά και ίσως μερικές φορές «χυδαία», τονίζει τις υλικές ανάγκες του ανθρώπου και το πώς όλα τελικά (σύμφωνα με τη θεώρησή του) ανάγονται σε φυσική και χημεία, σε άτομα και μόρια, σε ενέργεια και κενό. Ωστόσο το ανθρώπινο πνεύμα νιώθει έντονα την ανάγκη να συνδεθεί με το μεταφυσικό, με την άλλη πλευρά της φύσης που κάνει την καρδιά να ζεσταίνεται και την ψυχή να αγαλλιάζει. Έχουμε λοιπόν δύο αντικρουόμενες απόψεις, δύο αντικρουόμενες κοσμοθεωρίες, δύο αντικρουόμενες αντιμετωπίσεις της ζωής. Από τη μία μεριά ο υλισμός που ξερά ανάγει τα πάντα σε υλικά σωματίδια και θεωρεί τη ζωή αποτέλεσμα χημικών ενώσεων, και από την άλλη μεριά τον πνευματισμό, ο οποίος βλέπει αυτό το «κάτι άλλο» που γεμίζει την ψυχή του ανθρώπου και τον ενώνει με το σύμπαν.

Η μελέτη του Ελληνικού Αλφαβήτου μας δείχνει ότι δεν πρόκειται για ένα απλό σύστημα γραφής, αλλά κάθε γράμμα του κρύβει ένα βαθύτερο, συμπαντικό και συμβολικό νόημα, που συνδέει τα σύμβολα με τις φυσικές αρχές, τις δυνάμεις του σύμπαντος ή και τα στάδια της δημιουργίας. Η ελληνική γλώσσα δεν είναι μια τυχαία εξέλιξη, αλλά αποτυπώνει αρχετυπικές αλήθειες από τον ορατό και τον αόρατο κόσμο. Είναι μια ουράνια γλώσσα και η ανάλυση του Αντωνίου Χαλά το αποδεικνύει!

Από το «Σημείωμα της έκδοσης»